تولید تریاک را از پائیز ١٩٧٢ در داخل کشور ممنوع اعلام کرد و خسارات وارده بر کشاورزان را جبران و از کشت خشخاش به طور جدی جلوگیری نمود، ممنوعیت مذکور به بهای ٣٥ میلیون دلار تمام شد، در حالی که در ایران طبق تصویب‌نامه مذکور مورخ ١٣ شهریور ١٣٥٠، هیئت دولت اجازه داد که برای تولید تریاک در ١٩ استان حداکثر تا ٢٠٠٠٠ هکتار خشخاش کشت شود که محصول آن، تا ٣٠٠٠٠٠ کیلو تریاک بود. طبق تصویب‌نامه دیگری در اول آبان ماه ١٣٥٠ اجازه‌ی ٣٠٠٠ هکتار نیز صادر گشت.

برای هم آهنگ کردن خط‌مشی دولت در زمینه‌ی تریاک، سازمانی تحت عنوان «سازمان معاملات تریاک» در وزارت تعاون و امور روستاها تشکیل شد، طبق بند ث شرح وظایف سازمان مزبور، توزیع تریاک توسط عاملین انحصاری، به سازمان مذکور محول گردید و صدور کارت های سفید جیره‌بندی تریاک برای روستائیان معتادی که در روستاهای دور افتاده بسر می‌برند عملی نگردید و بطور سرسام‌آور تعداد معتادین نیز افزایش یافت. ازدیاد تقاضا بر میزان قاچاق تریاک از مرزهای افغانستان و پاکستان افزود.

در افغانستان در اکثر نواحی به جزء منطقه هرات، خشخاش کشت می‌شود، قاچاقچیان با اسب و شتر و با موتورسیکلت یا پیاده از مرز عبور می‌کنند.

وسعت منطقه و کثرت نقاطی که قاچاقچیان می‌توانند از آن عبور کنند، مانند کویر و کوه‌های صعب‌العبور، بر دشواری مبارزه با قاچاق مواد مخدر می‌افزاید. آسیب‌پذیرترین قسمت مرز، در طول سلسله جبال واقع در جنوب و شمال تربت جام است.