یعنی اگر با خدا باشی و یاد خدا در دل تو رسوخ کند، خود را در محضر خدا ببینی، پروردگار عالم در بن‌بست‌ها، اعتماد و پناه تو باشد، دیگر دلهره و اضطراب خاطر نخواهی داشت، دیگر نگرانی نداری، یک دل با سکینه، با وقار و با اطمینان است.

در جای دیگر می‌فرماید: بدانید همه و همه دنیای بشریّت آگاه باشید، اینکه دوستان خدا، آن هایی که سروکار با خدا دارند، آن هایی که رابطه با خدایشان محکم است، این ها غصه از گذشته و ترس از آینده ندارند «ألا اِنّ أولِیاءَ اللهِ لا خَوفٌ عَلَیهِم وَ لا هُم یَحزنُونَ؛

آگاه باشید دوستان و اولیای خدا، نه ترسی دارند و نه غمگین می‌شوند».[١]

برای اینکه انسان اگر غم و غصه می‌خورد از گذشته است، اگر نگرانی و اضطراب خاطر دارد از آینده است و قرآن می‌فرماید :که مؤمن نه ترس از آینده دارد و نه نسبت به گذشته غم و غصه می‌خورد.

بهتر از این دو آیه، سوره انعام است می‌فرماید: «فَاَیُّ الْفَریقَینِ اَحَقُّ بِالْاَمْن اِنْ کُنتُم تَعلَمُونَ؛

کدامیک از این دو دسته- بت‌پرستان و خداپرستان- شایسته‌تر به ایمنی- از مجازات- هستند اگر می‌دانید»[٢].

یعنی کدام دو طایفه، یعنی چه کسی محقّ است که امنیّت داشته باشد، دل او امن باشد، دل او غم و غصه نداشته باشد، دل او اضطراب و دلهره نداشته

[١] . سوره یونس/٦٢ .

[٢] . سوره انعام/٨١ .