اعتیاد به مواد مخدر، پس از قرن‌ها پذیرش و تحمّل، یکباره از دهه‌ی دوم سده‌ی بیستم در محافل پزشکی، قضایی و انتظامی جهان مردود و زیانمند به شمار رفت و به صورت یک مسأله اجتماعی روز در آمد و لزوم مبارزه با آن محسوس گردید.

مبارزه نخست در مقیاس کاملی با صدور فرامین و تدوین آئین‌نامه‌ها و اجرای آنها آغاز گردیده و سرانجام کنفرانس بین‌المللی مبارزه با اعتیاد و قاچاق مواد مخدر از تاریخ ١٧ تا ٢٦ ژوئن ١٩٨٧ (پنجم تیر ماه) در شهر وین به منظور ابراز عزم سیاسی ملت ها در امر مبارزه با پدیده خانمان‌سوز و شوم مواد مخدر تشکیل شد و در آن سندی با عنوان (C.M.O) به تصویب رسید.[١]

این سند خط‌مشی همه جانبه اقدامات درامر کنترل مواد مخدر را مشخص و آنان را متعهد نموده است تا اقدامات بین‌المللی در خصوص مبارزه با قاچاق مواد مخدر را قاطعانه دنبال کنند.

در این کنفرانس سندی در چهار فصل تنظیم گردید که بیش از ٣٥ مورد اقدام عملی را همچون ارزیابی میزان مصرف، پیشگیری از طریق آموزش، نقش رسانه‌ها در بازگشت معتادین به دامن اجتماع و معالجه آنان، ریشه‌کنی مزارع غیرمجاز خشخاش، نابودی شبکه‌های عمده قاچاق مواد مخدر، همکاری‌های حقوقی کشورها و... را در خود جای داده است.

[١] . طرح جامع مبارزه با مواد مخدر Comprehensive Multidisciplinary Outline.