در قرن ١٧ کشتی‌های تجاری انگلیس، این متاع مرگ‌آور را از خاور دور به ایران آورده و به درباریان هدیه و اکثر آنان را معتاد ساختند، به تدریج به علت ازدیاد معتادین و کمبود تریاک، کشت خشخاش در ایران در حوالی یزد آغاز و سپس کشت آن در سراسر قسمت مرکزی و جنوبی کشور به حدی توسعه یافت که در مقدار غلات کمبود ایجاد شد.

روستائیان و کشاورزان، بی‌خبر از عواقب وخیم آفت مذکور، به تریاک معتاد شدند، تریاک به عنوان داروی مسکّن حتی به اطفال نوزاد نیز تجویز می‌گردید.

در سال ٩٢٩ هجری قمری، شاه طهماسب اول به مبارزه با اعتیاد تریاک اقدام و مقدار زیادی از تریاک های سلطنتی را از بین برد و بعد از او، شاه عباس نیز مبارزه با اعتیاد را ادامه داد و مردم را از مضرات تریاک آگاه کرد و برای معتادینی که ترک اعتیاد نمی‌کردند، قوانینی وضع ؛ و متخلفین را به مجازات رسانید، لکن مبارزه مذکور در پیشگیری از اعتیاد چندان ثمربخش نبود.

معتادین در قسمت اعظم ایران به خصوص در کرمان و خراسان و در شهرهای کوچک و روستاها وضع رقّت باری داشتند.

در زمان سلطنت قاجاریه، کشیدن تریاک یکی از وسایل تجملی دربار

[١] . روانشناسی اعتیاد، ص٤٤ .