٦.تمامي خواسته هاي فرزندان را نبايد بدون چون و چرا برآورده ساخت، بلكه اجازه دهند فرزندان سختي زندگي را كمي احساس نمايند، تا زماني كه در اجتماع قرار گرفتند و با مشكلي روبه رو شدند، بتوانند با آن مقابله كنند.

٧.خانواده ها بايد عيوب فردي و اجتماعي فرزندان را به آنان تذكر دهند، تا فرزندان كمبودها و نقص هاي دوران كودكي خود را به دوران بزرگسالي منتقل نكنند و در پي رفع عيوب خود باشند.

٨.والدين بين فرزندان خود تبعيض قائل نشوند.

٩.توجه و كنترل فرزند از نظر چگونگي مصرف پول و سعي در رفع نيازهاي مالي فرزندان در حدّ معقول.

١٠.تحكيم پايه هاي اعتقادي و آموزش فرزندان و آشنا كردن آنان با عوارض اعتياد به جاي محدود كردن آنان.

١١.حمايت از خانواده هاي فقير توسط دولت و تقويت مراكزي مانند كميته امداد امام خميني (قدس سره).