روايت تلخ بيخبري (ماهيت مواد مخدر) - مُهری، محمد جواد - الصفحة ٢١
بود، خرید و فروش تریاک در انحصار دولت و یکی از منابع درآمد کشور محسوب میگشت. ایادی انگلیس نیز مردم را به کشیدن تریاک تشویق میکردند.
مفاد تصویبنامه روز ٢٩ فروردین «حَمَل» ١٣٠٠ هجری شمسی که دال بر اعتیاد عدهای از ایرانیان در آن زمان است عیناً درج مي گردد:
«نظر به اینکه از قرار معلوم در طبقات مستخدم کشوری و لشکری عدهی زیادی معتاد به استعمال تریاک میباشند، که وجود آنها علاوه بر اینکه به درد خدمت دولت نمیخورد، تأثیرات سوء و تصرفات مضری در احوال و اخلاق و روحیهی سایرین خواهد کرد، نظر به اینکه استعمال تریاک بخصوص در طبقات نظامی روح شهامت و عِرق حمیت را زبون و فانی و این عادت پلید آتیه مملکت را تهدید میکند، بالضروره مقرر میدارد که از این تاریخ استعمال تریاک برای مستخدمین لشكری و کشوری از هر درجهای که باشد، قویاً و اکیداً ممنوع و هر کس از این به بعد در مسلک نظام و در ادارات دولتی مرتکب گردد، به موجب این حکم از خدمت منفصل خواهد بود. اجرای این حکم را علیالفور در تمام تشکیلات نظامی مرکز و ولایات و همچنین در کلیهی ادارات و دوایر آن وزارتخانه خواستارم.[١]
با اینکه روز به روز تعداد معتادین افزوده میشد، ولی مبارزه با اعتیاد به بوتهی فراموشی سپرده گشت، تا اینکه در قانون مجازات عمومی مصوب
١٣٠٨ شمسی طبق مفاد مادهی ٢٧٥ فقط استعمال علنی تریاک ممنوع گردید و برای کسانی که جهت استعمال مواد مخدر اماکنی دایر میکردند، مجازات تعیین شد.
[١] . تاریخ ٢٠ ساله ایران، ج١، ص٣٥٠ .