و بی آبرو می‌سازد و به کشور و فرهنگ و جامعه‌اش خیانت می‌کند و دینش را از طریق دروغ، دزدی، مستی و ... تباه می‌سازد، بلکه سرانجام در سلول‌های کثیف و مخوف و یا در بالای چوبه‌ی دار به عمر ننگین خویش پایان داده و به هلاکت دنیوی و اخروی گرفتار آید و بدین وسیله مشمول حکم این آیات است.

٣. قُلْ اِنّما حَرَّمَ رَبِّیَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنها وَ ما بَطَنَ وَ الاِثْمَ وَ البَغیَ؛ بگو (ای پیامبر) پروردگار من تنها کارهای زشت را، چه آشکار و چه پنهان حرام کرده و گناه و زیاده‌خواهی به ناحق را.[١]

خداوند در این آیه شریفه همه گونه «فواحش، زشتی‌ها، ظلم و ستم‌ها و...» را حرام نموده است .[٢]

[١] . سوره اعراف/٣٣

[٢] . مراد از فواحش گناهانی است که حد اعلای شناعت و زشتی را داشته باشد، مانند زنا، لواط و امثال آن.

و منظور از اثم گناهانی است که باعث انحطاط، ذلت و سقوط در زندگی گردد، مانند میگساری که آبروی آدمی و مال و عرض و جانش را تباه می‌سازد ...

لذا در این آیه چیزهایی را که غیر طیّب است، به طور فهرست و خلاصه و به بیانی که شامل تمام انواع گناهان باشد بیان کرده است، چون محرّمات دینی از دو حال خارج نیستند : ١. یا محرمات مربوط به افعالند ٢. و یا مربوط به اقوال و عقاید.

کلمات « فواحش، اثم و بغی » مربوط به قسم اول و جملات « و ان تشرکوا بالله » و « ان تقولوا علی الله » قسم دوم را خلاصه می‌کند.

قسم اول هم دو نوع است: ١. آنهایی که مربوط به حق الناس است که کلمه «بغی» جامع آنهاست . ٢. گناهانی است که مربوط به حق الناس نیست، این نیز دو گونه است؛ یکی آنهایی که زشت و شنیع اند و کلمه «فاحشه» اشاره به آنهاست و دیگری گناهانی است که تنها دارای مفسده و ضرر برای گناهکار است و کلمه «اثم» عنوان این گونه گناهان است (ترجمه تفسیرالمیزان، ج٨، ص١٠٦).