کلمه سیگارو نیز از کلمه‌ی دیگر اسپانیای سیگارار (Cigarav) به معنی «در کاغذ پیچیدن» مشتق شده است. و کلمه‌ی سیگارت (Cigarette) همان سیگار معمولی ایران است که در اروپا به این نام مشهور شده است. استعمال توتون با پیچاندن آن در برگ نباتات دیگر که یک نوع سیگارت می‌باشد، از قرن شانزدهم به وسیله بومیان آمریکا متداول بوده است، با این وجود فقط از قرن نوزدهم به بعد است که تهیه سیگارت امروزی به وسیله کاغذ در دنیای معمول، توسعه پیدا کرده است.[١]

[١] . گفتنی است که سیگار محصول برگ های گیاهی است به نام توتون که از زمان های بسیار قدیم شناخته شده است؛ به این طریق: پس از آنکه برگ ها از بوته چیده شدند، آنها را با استفاده از حرارت آفتاب با حرارت سوخت های معمولی خشک کرده و جهت انجام عملیات بعدی به کارخانه حمل می‌کنند. برای اینکه برگ های توتون به دست آمده قابل مصرف به صورت سیگار باشد، ناگزیر باید مرحله‌ی مهمی را از نظر فاصله زمانی پشت سر گذارد، یعنی باید حداقل، آن را مدت یکسال به حال خود رها کنند که به این مرحله در اصطلاح علمی (مرحله تخمیر یا فرمانتاسیون Fermentation) می‌گویند.

در این مرحله، برگ های توتون بواسطه آنزیم‌های موجود در خود، از لحاظ ساختمان شیمیایی، تحولات داخلی پیدا نموده، در نتیجه بعضی از خواص نامطبوع خود را از دست می‌دهند و جهت دود کردن آمادگی پیدا می‌کنند.

پس از آنکه برگ توتون جهت مصرف آماده شد، آن را به کارخانه‌های سیگارسازی حمل کرده، بعد از انجام عملیات چندی با ماشین‌آلات مخصوصی به اندازه‌های معیّن می‌بُرند و پس از پیچیدن آن ها در کاغذهای مخصوص، بالاخره سیگار تهیه شده، در بسته‌بندی‌های گوناگون در اختیار مصرف‌کنندگان قرار می‌گیرد.