مواد مخدر یک آفت اقتصاد ملی است، زیرا معتادان قدرت کار کردن را از دست داده‌اند، تولید ملی رابطه مستقیم با کار صحیح افراد ملت دارد، ملّتی که قسمتی از افراد آن را معتادین تشکیل می‌دهند به جای تولید مفید، فقط مصرف بی‌معنی خواهند داشت، آنچه خود فراهم سازند در راه دود کرده بر باد می‌دهند، ملّتی که دچار فقر اقتصادی گردد، به استقبال فقر اخلاقی می‌رود.

البته بایستی اذعان نمود که: از دست دادن سرمایه‌های انسانی و شهادت نیروهای مخلص و فداکار[١] از نظر مادی قابل محاسبه نبوده و نیست.

همچنين نگهداری مجرمین موادمخدر و معتادان در زندان؛ هزینه اقتصادی زیادی را در بر می گیرد که این هزینه ها عبارتند از :

١.هزینه‌های مراقبت های بهداشتی،تغذیه،پوشاک، پرسنلی ( کارمند و یا کارگر که در اختیار زندان می باشد ) ؛ هزینه ساخت زندان را نیز به آن باید اضافه نمود.

[١] . براساس محاسبه سال ١٣٧٧ از ابتدای مبارزه بی امان با سوداگران مرگ قریب ٢٥٠٠ نفر از نیروهای خودی و فداکار شهید شده و طی همین مدت آمار تلفات قاچاقچیان و اشرار سرسپرده به بیگانگان و مافیای جهانی که در درگیری‌های مسلحانه به هلاکت رسیده‌اند و یا براساس احکام صادره از سوی دادگاه‌های انقلاب اسلامی در سراسر کشور اعدام شده‌اند، قابل توجه بوده، لذا در نتیجه مشکلات ناشی از بی سرپرست شدن افراد «خواه بازماندگان شهدا و خواه خانواده‌های معدومین» که به نظام جمهوری اسلامی تحمیل شده و در مجموع و نهایتاً به نوعی به سود دشمنان تمام خواهد شد (جزوه جنگ بدون مرز، ص٨).