در سال ١٣٣٨، قانون منع کشت خشخاش و استعمال تریاک اصلاح و برای سازنده، واردکننده، حامل و مصرف‌کننده‌ی تریاک و سایر مواد مخدر، مجازات های شدید تعیین و وزارت بهداری مکلف به درمان معتادین گردید.

طبق ماده‌ی ٧ قانون اقدامات تأمینی مصوب ١٣٣٩ درمان معتادین در مراکز درمانی برای مدت نامعین پیش‌بینی شد. قانون مذکور نیز عملاً بطور جدی اجرا نگردید.

به علت ازدیاد قاچاق موادمخدر از ترکیه، افغانستان، پاکستان و سایر کشورها، به بهانه‌ی جلوگیری از خروج ارز و طلا، در اسفند ماه ١٣٤٧ قانون کشت محدود و صدور تریاک به تصویب رسید. کشاورزان بسرعت شروع به کشت خشخاش در مناطق وسیع نمودند. قاچاقچیان نیز با تأسیس لابراتورهای متعدد، شروع به ساختن هروئین کردند. کشیدن تریاک در محافل اشرافی با تشریفات مجلل‌تر از سابق رایج، اطفال و جوانان معصوم به پرتگاه ذلت و مرگ تدریجی کشانده شدند.

در اکتبر ١٩٦٨ دولت ترکیه اعلام نمود که به منظور نظارت دقیق در امر تولید تریاک و کاهش میزان کشت آن، برنامه‌هائی در دست اجرا دارد. در ٢٩ ژوئن ١٩٧١ دولت ترکیه با صدور تصویب‌نامه‌ای، کشت خشخاش و