سپس در جنگ جهانی دوم، در ٢٠ شهریور ١٣٢٠ قوای بیگانه «آمریکا، روس و انگلیس»؛ ایران را اشغال و سربازان انگلیسی که اکثراً از اتباع کشورهای مستعمره انگلیس در آسیا بودند، انواع مواد مخدر را به ایران آورده، جوانان را معتاد و بر مشکلاتی که ناشی از استعمال تریاک بود، افزودند.

پس از سال ها بی‌توجهی و سهل‌انگاری نسبت به این مسئله حاد اجتماعی، بالاخره تحت فشار سازمان بهداشت جهانی «وابسته به سازمان ملل» طبق قانون ١٣٣٤ شمسی کشت خشخاش و استعمال تریاک در ایران ظاهراً ممنوع گردید و مدت مهلت برای درمان معتادین ٦ ماه تعیین شد. در آن زمان تعداد مصرف‌کنندگان تریاک در ایران حدود ٥/١ میلیون نفر «جمعیت کل کشور در حدود ٢٥ میلیون نفر» و مصرف روزانه، ٢ تن تریاک بود. تعداد شیره‌کش خانه‌ها «محل استعمال تریاک» در تهران به حدود ٤٥٠٠ می‌رسید.[١]

وزارت بهداری که مکلف به درمان معتادین بود، هیچگونه اقدام مؤثری برای درمان معتادین به مواد مخدر به عمل نیاورد، فقط تجارت غیر قانونی قاچاق تریاک از خارج به ایران به منظور رفع حوائج شدید معتادین افزایش یافت.

در سال ١٣٣٧ شمسی برای اولین بار هروئین به وسیله سوادگران بین‌المللی به ایران وارد شد. نظر به اینکه هروئین بی‌بو، کم‌حجم، و اثر آن

[١] . گزارش مستر مبنی مشاور سازمان ملل در ایران، اکتبر ١٩٧٠، ص٣ .