بشر از ٧ هزار سال قبل، از وجود یک ماده‌ی مخدر قوی در خشخاش آگاه بود و در لوحه‌های گلی مکشوفه متعلق به ٥ هزار سال قبل از میلاد که از سومریان باقیمانده از تریاک نام برده شده است.

در حدود ٤ هزار سال قبل از میلاد، کشیدن تریاک در چین رایج بوده است.

در حدود ١٥٠٠ سال قبل از میلاد تخم خشخاش از مصر به یونان برده شد. یونانی‌ها تریاک را اپیوم نامیدند. پزشکان ترکیباتی از تریاک را برای بیماری‌های مختلف جسمی و روانی تجویز می‌کردند.

جالینوس دانشمند رومی، مشتقی از تریاک را نوش دارو نامید و برای مداوای بیماری‌های مختلف از قبیل صرع، یرقان، سنگ کلیه، بی‌خوابی، سرفه، تب و جذام از آن استفاده می‌کرد.

در ایران باستان، در کتاب اوستا از گیاه کانابیز «شاهدانه» به عنوان یک ماده بی‌حس کننده نام برده شده است، اما با وجود آشنائی با کانابیز، ایرانیان دوران قدیم به مواد مخدر معتاد نبوده‌اند.

شروع اعتیاد در ایران

انگلیسی‌ها با گسترش امپریالیسم خود سهم بسزائی در ترویج استعمال

[١] . تاریخچه آخرین قانون مصوبه مبارزه با مواد مخدر در ایران ، ص١ ؛ عوامل اجتماعی مؤثر در وقوع طلاق ، ص ١٤٥ به بعد.