ميعاد نور - شريعت، محسن - الصفحة ٨٣
انديشه ناب شيعى، جايگاهى عالى دارد. از طرفى، نقششايسته و مؤثر آندر تثبيت اركانايمانىو تحكيمپايههاى معرفتى نيز قابل انكار نيست و از برجستهترين مؤلفههاى دين است؛ لذا عارف و حكيم، متكلم و فقيه و دانشمند و حتى تودههاى مردم در آن حضور داشته و به نحوى خود را به آن پيوند زدهاند.
شريعت الهى، دعا و زيارت را پايه همه كمالات بشرى مىداند؛ چون در اصطلاح دينى، زيارت تمايلى است كه افزون بر ميل و حركت حسى، قلب هم گرايشى جدى پيدا كرده و نسبت به زيارتشونده با اكرام و تعظيم قلبى و انس روحى همراه است. اين معنى در مرتبه برين و كامل خود، همانا اقبال قلبى روحى، فكرى و عملى را نسبت به زيارتشونده با خود دارد.
البته هر چه زيارتشونده كاملتر و برتر باشد، قصد جدّيتر و درجه تكريم و تعظيم نيز برتر بوده، كه شهد آن اظهار محبّت و مودّت جوانحى و ابراز اطاعت و تبعيت جوارحى است، آنگونه كه در زيارت رسول اكرم (ص) و اهل بيت (ع) مشاهده مىشود.
از سوى ديگر، زائر با حضور در زيارتگاه، موجب آبادى و عمران آن مكان مىشود. گرچه از منظر ديگر، اين زائر است كه به سبب زيارتش آباد و جانش از ويرانى و خرابى خارج مىشود.