چنان‌كه قرآن، آيينه بى‌زنگارى است كه بيننده، سيماى زيبا يا زشت خود را در آن مى‌بيند و خداوند بدين وسيله هر كس را كه در پى خشنودى اوست به راههاى امن رهنمون مى‌شود و فاسقان را گمراه مى‌كند، كعبه نيز آيينه بى‌غبارى است كه بيننده، چهره زيبا و زشت خود را در آن مى‌نگرد.

طواف بر گرد كعبه، به عنوان خانه‌اى كه از هر گونه آلودگى پاك است، درس طهارت و دستور پاكيزگى مى‌دهد. كسانى به زيارت واقعى نايل مى‌شوند كه از هر شرك و عيب و رجس و رجزى رهايى يافته و هجرت كرده باشند. اكنون كه با احرام، قلب پاك و روحى آرام يافتى و مس وجودت را با كيمياى معرفت و محبت او درخشان و تبديل به طلاى هدايت كردى، مسجدالحرام و كعبه آماده پذيرايى از توست. صاحبخانه به دو پيامبرش امر كرده كه اين مكان را براى تو آماده كنند: عهدنا الى ابراهيم و اسماعيل ان طهرا بيتى للطائفين و العاكفين و الركع السجود.[١]

با نداى تكبير و تهليل قدمهاى خود را آهسته برمى‌دارى، با وقار حركت مى‌كنى و سر را به احترام پايين مى‌اندازى. شبستان را طى مى‌كنى، به صحن مى‌رسى. سر را بلند مى‌كنى چشم به خانه خدا، به كعبه، اللّه‌اكبر تمام وجودت را عظمت الهى تحت تأثير قرار داده. ديدن ديوار خانه دوست چهره‌ات را برافروخته ساخته؛ مجنون‌وار در مقابلش به زمين مى‌افتى؛ سجده مى‌كنى. اينجا كجاست؟ به كجا آمدم؟ اينجا حرم اوست و خانه او، خانه‌اى كه براى تو بر پا كرد.

ان اول بيت وضع للناس للذى ببكه مباركا و هدى اللعالمين.[٢]

[١] - بقره، آيه ١٢٥.

[٢] - آل‌عمران، آيه ٦١.