شهر و ديار خود باز مى‌گشتند. به همين جهت قرآن كريم به منظور توجه دادن آن مردم جاهل به وظيفه انسانى و دور كردن آنان از ادامه سنّت جاهلانه مى‌فرمايد: فاذا قضيتم مناسككم فاذكرواللّه كذكركم ابائكم اواشد ذكرا؛ بعد از فراغت از اعمال حج آنچنان به ياد خدا باشيد كه به ياد پدرانتان هستيد، بلكه بيش از اين مقدار خدا را ياد كنيد.

خانه، خانه من است و نعمت من. شما و پدرانتان مخلوق و مصنوع دست قدرت من، مخصوصا نعمت هدايت به رموز سعات، موهبتى بزرگ از ساحت اقدس من است. بنابراين آيا ياد و توجه به من بايد دلهاى شما را پُر كرده و بر سر امر وجود شما مستولى گردد يا ياد پدران مشرك بدون هرگونه كمال؟

اكنون اى زائرخانه خدا، مورد خطاب اين نداى آسمانى هستى كه: اى قاصد خانه حق كه جامه دنيا از تن درآوردى و لبيك‌گويان به سوى خانه معبود آمدى و با حالت طهارت جسمى و روحى دور خانه حق چرخيده و با استلام حجر دست بيعت به خدا دادى و پيمان وفادار ماندن بر عهد بندگى و اطاعت فرمان با خدا بسته‌اى، به هوش باش كه اين مواقف و اعمال را از ياد نبرى و عهد و ميثاق را فراموش نكنى.

و بعد از قضاى مناسك و عود به اوطان و اهل و عيال خود، بيش از همه به ياد خدا باشيد و ياد او را در هيچ جا و هيچ حال از صفحه خاطر خود نزداييد و در وفاى به عهد و پيمان ثابت بمانيد.

و بدانيد كه چنين نيست كه خوددارى از گناه و پرهيز از خوى حيوانى و درنده‌خويى منحصر به حال احرام است و چند روز زيارت، بلكه اين يك نوع تمرين و به اصطلاح ديدن كلاس تربيت‌