خانه على (ع) و فاطمه (س) كانون مهر و صفا بود؛ خانه تربيت و هدايت و نور و عبادت بود. در سوره نور وقتى خداوند پرده از حقيقت مهمى در قالب مثلى برمى‌دارد و نور را تبيين مى‌كند در ادامه مى‌فرمايد: «فى بيوت اذن اللّه ان ترفع و يذكر فيها اسمه و يسبح له فيها بالغدو و الاصال».[١] (اين نور جايگاهش) در خانه‌هايى است كه خداوند اراده كرده است كه بلندمرتبه و رفيع باشند و در آن ذكر خداوند بشود و در صبح و شام تسبيح خداوند و تنزيه ذات پاك او كنند.

زمانى كه پيامبر اكرم اين آيه را در ميان اصحاب تلاوت كردند، ابوبكر از جا برخاست و به خانه حضرت على (ع) و فاطمه‌زهرا (س) اشاره كرد و پرسيد: يا رسول‌اللّه آيا اين خانه هم از آن خانه‌هاست؟ پيغمبر اكرم فرمود: «نعم هى من افاضلها»؛ اين خانه از بلندترين و والاترين آن خانه‌هاست. آرى؛ خانه فاطمه، نور است در زمين. پيامبراكرم به او مباهات مى‌كند و در عرش، خداوند به وجود او در نزد ملائكه‌اش مباهات مى‌نمايد كه رسول‌اللّه فرمود: وقتى دخترم فاطمه به نماز مى‌ايستد خداوند در عرش به نمازش مباهات مى‌كند و به ملائكه‌اش مى‌فرمايد: «انظروا الى امتى فاطمه. سيدة امايى، قائمه بين يدى ترتعد فرائصها من خيفتى و قد اقبلت بقلبها على عبادتى أُشْهُدكُم انى قد آمنت شيعتها من النار»[٢]

بنگريد كنيز من فاطمه چطور در مقابل من به نماز ايستاده و اعضاى بدنش از خوف من مى‌لرزد و غرق در عبادت است و دلش‌

[١] - نور، آيه ٣٦.

[٢] - بحارالانوار، ج ٤٣، ص ١٧٢.