ميعاد نور - شريعت، محسن - الصفحة ١٣٧

علاوه بر خاشع بودن، بايد مجراى فيض و مايه حيات باشد.

قرآن كريم مى‌فرمايد: «وانّ من الحجاره لمّا يتفجرو منه الانهار و ان مِنها لما يشقق فيخرج منه الماءِ و انّ مِنها لما يَهبِط من خَشتِه»[١]

بعضى از سنگها هستند كه از آنها جوى‌ها جارى مى‌شود و بعضى سنگها هستند كه مى‌شكافند و آب از دل آنها بيرون مى‌شود و بعضى از سنگها از بيم خدا فرو مى‌ريزند.

لذا خوب است ساعى ميان صفا و مروه با اين بينش سعى كند و اين چند صفت سنگى را در خود زنده كند؛ يعنى خاشع بودن، مايه حيات ديگران بودن و ثابت و استوار بودن. به اين جهت وقتى كه از عمل سعى فارغ مى‌شود داراى كمالات مذكور خواهد بود.[٢]

نمايش تصوير

[١] - بقره، آيه ٧٤.

[٢] - فتوحات مكيه، ج ١٠، باب ٧٢، فصل ٣٦٠.