زده شده است. اگر اين نقشها شيطانى باشد، از اين قلب نبايد توقع نيت خالص داشت؛ چون نيت خالص، نور است و اگر شخص بخواهد نيت خالص براى عبادت داشته باشد، طوفانهاى شيطانى قلب، اين نور را خاموش مى‌كند. لذا قلب بايد از اين طوفانها در امان باشد؛ يعنى اين ظرف الهى را بايد در حصارى از ايمان و توجه به خدا قرار داد كه از وسوسه‌هاى شيطان دور بماند و دچار ريا، نفاق و حسد نشود تا بتواند در هر عملى براى جلب رضايت خدا وارد شود. در غير اين صورت، پيدا كردن نيت خالص در آن كار بسيار مشكلى است و اگر كسى در اين ميدان، نيت خالص را صورت بدهد لقمه چربى خواهد بود براى حيوانات قلب، كه آن را مى‌خورند و عمل صالح به قول قرآن‌ «هبا منثورا» مى‌شود و از بين مى‌رود.

«ما كان للمشركين ان يعمروا مساجد اللّه شاهدين على انفسهم بالكفر»[١]

اين آيه در خصوص كسانى نازل شد كه با قلب ناپاك دست به تعمير مسجدالحرام زدند و خرابيها را آباد كردند. چرا خداى متعال با اينكه عمل تعمير مسجد به ظاهر عمل خوبى بود، چنين برخورد فرمود؟ چون قلب آنان آلوده بود و نسبت به پيغمبر اكرم (ص) كينه داشت. لذا اين عمل مانند بناى احداث شده بر روى آب، بى‌ثمر و پوك و فرو ريختنى است. «اولئك حبطت اعمالهم»[٢] اين اعمال بر فناست و چنين قلبى نيت خالص از افقش طلوع نخواهد كرد.

در روايات آمده كه، قلب به منزله انبار انرژى است و اعضا و جوارح به منزله مصرف‌كنندگان آن. معارف اسلامى ما، براى اعضا و جوارح استقلالى قائل نيست. در حقيقت؛ اينها خرج‌كننده چيزى‌

[١] - توبه، آيه ١٧.

[٢] - همان.