آرى! پس از آنكه اين شرايط و آداب حضور را در خود آماده كردى، مى‌توانى با تمام وجود در برابر اين دعوت بگويى: آمدم؛ و به حقيقت به سوى آن چه تو را دعوت كرده، حركت كنى و اين حركت را تا پايان عمر و لحظه خروج از دنيا ادامه دهى كه تلبيه را سرّ و فلسفه و حكمتى جز اين نيست. پس از آن است كه مى‌توانى بگويى: لبّيك اللّهم لبيّك، لبّيك لا شريك لك لبيّك. و با اين شعار بلند عرشى و حقيقت ملكوتى، آمدنت را با تمام پاكى و اخلاص و عشق و محبت به پيشگاه او اعلام كنى.

بيت‌اللّه جاى پاكان است كه خداوند به ابراهيم و اسماعيل فرمود: «طّهرا بيتى». آنجا ايمان، اخلاص و توبه و انابه و عهد و پيمان، به حقيقت؛ وسيله قبولاندن انسان به درگاه حضرت يار است.

لبيك اللهم لبّيك‌؛ آمدنت را در لباس آشتى و آشنايى خبر مى‌دهد و هجرتت را از كليه معايب و مفاسد و آلودگيها اشعار مى‌دارد.

[١] - تهذيب، ج ٥، ص ٤٤٥؛ بحارالانوار، ج ٩٩ ص ١٢١.