سلام كعبه، سلام استان سبز سجودم‌		سلام قبله من! هستى‌ام! تمام وجودم‌
سلام عشق نجيبى كه صاف و ساده و پاكى‌		فداى نيم نگاهت تمام بود و نبودم‌
شب است و بسته‌ام احرام اشك را به نگاهم‌		شب است و منتظر يك طواف، كشف و شهودم‌
رسيده‌ام به تو در اوج عشق و شور و تغزل‌		رسيده‌ام به تو در اولين پگاه صعودم‌
به زير بارش چشمان آشناى تو امشب‌		چه پاك و آبى و آرام و مهربان شده بودم‌
مرا كبوتر اين گنبد ستاره نشان كن‌		كه روى بام تو معنا شود فراز و فرودم‌

بهجت فروغى مقدم‌

زمزم ياد:

نام تو پژواك عمرى نعره‌هاى بى‌امانم بود		كام تو كاملترين يك روز عمر بى‌نشانم بود
من خودم رامثل موجى در كنار ساحلت ديدم‌		آن‌زمان‌كه خسته از توفان و دريا جسم و جانم‌بود
دستهايم را گرفتى و دور خود گرداندى و انگار		گردبادى بودم و هوهوى نامت بر زبانم بود
باتو يك شب قلوه‌سنگ وسنگريزه جمع مى‌كردم‌		كودكى و شيطنت بود و صفاى دوستانم بود
زمزم ياد تو در چشمان من سر رفت و مى‌ديدم‌		هفت‌درياى جهان در يك زمان به دستانم بود

سهيل محمودى‌