مهدى (عج) ده انقلاب در يك انقلاب - رحيم پور ازغدى، حسن - الصفحة ٢٨
سازش با استكبار و تسليم شدن و تملّق گفتن به اربابان قدرت و ثروت دنيا و شيرهمالى بر سر مردم، حكومت مىكنند. در دوران مهدى (عج)، عصر رنجهاى بيهوده و بيگارىها و بردگىها بهپايان خواهد رسيد.
همچنين در روايات است كه اصحاب مهدى (عج) «أولى بأس شديد» يعنى صاحب صلابت هستند؛ در مقاومت و مبارزه از جنس فولاد هستند؛ در درك مسائل، دقيقاند و با ظرافت مينياتورى، درك مىكنند؛ در احساس و عاطفه نسبت به مردم و بشريّت، از هرنژاد و خاستگاهى، با لطافت گل، روبهرو مىشوند، ولى در جبهه رودررويى با دشمنان خدا و مردم، پيامبر مرگاند و ستمگران را زنده نمىگذارند تا در برابر آنها صفآرايى كنند. در روايات است كه خطاب به عمّال ستم مىگويد: «از سر راه مهدى و ياران او كنار برويد كه هركس بر سر راه آنها بايستد و با آنان مبارزه كند، له خواهد شد. قطعات زمين به يكديگر مباهات مىكنند و هرقطعهاى به قطعه ديگر خواهد گفت: ياران مهدى (عج) بر من پا گذاردند»؛ يعنى پيامآوران عدالت، انصاف، محبت، برادرى و صلح جهانى از طريق عبور از من، به اين اهداف نزديك شدند و بنابراين مىبينيد كه هيچكس به اندازه مهدى (عج) مستحقّ آن كلمات و آن خطاب كه در ابتدا عرض كردم نيست:
«ألسّلام عليك يا داعى اللّه و ربّانىّ آياته، ألسّلام عليك حين تصبح و تمسى» «ألسّلام عليك حين تقوم و تقعد» هر صبح و هرشب بر تو درود، هرجا كه هماينك ايستادهاى يا نشستهاى بر تو درود. «ألسّلام عليك حين تصلّى و تقنت- ألسّلام عليك حين تركع و تسجد» هربار كه به نماز مىايستى، بارها و بارها در روز بر تو سلام- بر ركوع تو و بر سجده تو، سلام.