حضرت خداوندگار با لشكر سوار نشوند، چادرها را نخوابانند. روز شنبه هفدهم شارصويى. يكشنبه هجدهم غربان‌صويى. دوشنبه نوزدهم مرزمان يا مرزبان‌صويى منزلگاه شد. در اين منزل يونس بيگ حاكم عين تاب آمده، اظهار اطاعت نمود و مفتاح قلعه عين تاب را به حضور همايون تقديم كرد. روز سه‌شنبه بيستم حضرت خداوندگار در بدر كندى منزل كردند. روز چهارشنبه بيست و يكم سوار شده، به هزار جلال و عظمت در ظاهر شهر عين تاب نزول فرمودند. پنج‌شنبه بيست و دوم توقف كرده، عقد مجلس مشورت در ديوان عالى نمودند. در اين مجلس، امرا و اعيان و صاحب منصبان جزو حضور داشتند. مذاكرات مجلس از صبح تا مغرب طول كشيد. از براى جنگ تدبير كرده، به اتفاق صورت جنگ را تصوير و تكليف هر صاحب منصب را معيّن و مقرر نمودند. (از اسلامبول الى عينتاب شصت و يك منزل است). روز جمعه بيست و سوم در سوزقون منزل گرديد. نان و حلوا و عليق و ساير لوازم قشون سه روزه داده شد. روز شنبه بيست و چهارم در تل‌حبش اردو زدند. چون ورود لشكر مصر ملحوظ بود، حكم شد، زين از اسب نگرفته، لشكر هم حاضر و آماده جنگ آرام بگيرند و معلوم بود كه فردا با لشكر مصر ملاقى خواهند شد. شب نيز امر كشيك و قراولى را منظم و مضبوط نموده، و اردو را از شبيخون نگاه داشتند.

[نبرد سلطان سليم با قانصو غورى‌]

روز يكشنبه بيست و پنجم اردو حركت كرده به صحراى مرج وابق كه قبر منوّر حضرت داود- على نبينا و عليهم السلام- زينت‌بخش اين دشت است، آمده، موقع مناسبى براى لشكر بدست آورده، به قاعده جنگ عثمانى، صفوف آراستند. زينل پاشاى اميرالامراى آناطولى با لشكر آناطولى ميمنه را و سنان پاشاى اميرالامراى روم ايلى با جنود روم ايلى ميسره را و حضرت خداوندگار قلب را تشكيل نمودند.

و لشكر ينگى‌چرى در قلب صف كشيده، فورا براى صف اول كه خوابيده، تير خواهند انداخت، سپرها كندند و توپ‌ها و عرابه‌ها و زنبورك‌ها را نيز در نقاط لازمه تعبيه نمودند.

از آن جانب سلطان مصر هم لشكر آهن‌پوش خود را به صفوف ميمنه و ميسره تقسيم كرده، سردارى ميمنه را به جانبردى غزالى ملك الامرا صور شام و فرماندهى ميسره را نيز به خير بيگ ملك‌الامراى حلب داد. خود او هم در قلب قرار گرفت و توپ و زنبورك و شترهاى قلعه‌دار جنگى را هم در جاهاى مناسب تعبيه نموده، در وقت چاشت بود كه هر دو لشكر در مقابل هماورد يكديگر ايستادند.

اول مصرى‌ها به جندى بازى شروع به جنگ كرده، بناى مصاوله و مناوشه را نهادند.

غالب حمله مصرى‌ها بر ميمنه و به سرلشكر على بيگ شهسواراوغلى و محمد پاشاى بيگلربيگى دياربكر بود. گويا مى‌خواستند انتقام لشكر شاه اسماعيل و قره‌خان را از آنها