حديث سوّم: اين حديث كه از ابى دردا روايت شده است مى گويد: «در ماه رمضان در گرمايى شديد، با رسول خدا خارج شديم، در ميان ما جز رسول خدا (ص) و عبدالله بن رواحه كسى روزه نبود».

در اين حديث هم احتمال دارد كه روزه پيامبر (ص) و عبدالله بن رواحه به خاطر نذر خاصّى بوده است و مادامى كه اين احتمال در اين حديث وجود داشته باشد، كسى نمى تواند با استدلال به اين حديث، روزه ماه رمضان را در سفر جايز بداند.

حديث چهارم و پنجم: اين دو حديث، از انس و جابر بن عبدالله روايت شده اند و مضمون آنها اين است كه: اصحاب پيامبر (ص) در سفرهاى آن حضرت، وى را همراهى مى كردند، برخى از آنان روزه دار بودند و برخى روزه شان را خورده بودند، نه روزه دار بر روزه خوار، ايرادى مى گرفت و نه روزه خوار، بر روزه دار.

در اين دو حديث نيز قرينه اى وجود ندارد كه روزه آنان براى ماه رمضان بوده باشد، پس چه بسا كه روزه شان براى نذر، يا روزه مستحبّى بوده است.

[١] - المحلّى: ٦/ ٢٥٠.