رمضان را جايز نمى داند و در آينده به احاديث زيادى از پيامبر اكرم (ص) اشاره خواهيم كرد كه به همين مطلب دلالت دارد، پس اطلاق حديث در مورد روزه ماه رمضان، با ظهور آيه صوم و احاديث فراوان نبوى، تعارض دارد، پس در چنين موردى از اطلاق دست بر مى داريم و لذا حديث، شامل روزه مسافر نمى گردد.

دليل سوّم: در كتاب صحيح بخارى وصفى وارد شده و دلالت بر اين دارد كه منظور سؤال كننده، ماه رمضان نبوده است؛ چرا كه سؤال كننده؛ يعنى حمزة بن عمرو، از افرادى بوده كه كثير الصوم بوده و صفت «كثير الصوم» براى كسى كه ماه رمضان تنها را روزه بدارد، اطلاق نمى شود بلكه كسى كه روزه مستحب زياد بگيرد، به او «كثير الصوم» گويند.

حديث دوّم: اين حديث هم از حمزة بن عمرو روايت شده است كه از پيامبر (ص) سؤال نمود:

«اى رسول خدا! در خودم قدرت روزه گرفتن در سفر را مى بينم، آيا براى من گناهى هست؟ رسول خدا (ص) فرمود: آن رخصت (و جوازى) است از سوى خداى تعالى و هر كس آن را بپذيرد، خوب است و هر كس دوست داشت كه روزه بدارد، گناهى بر او نيست».

اين حديث هم از هرگونه اشاره اى به روزه ماه رمضان خالى است و حال آن كه سؤال كننده هم به «كثير الصوم» بودن معروف است‌