در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٦ - دليل نظريه وجوب افطار در سفر

صدور عامّى براى سببى كه اقتضاى تخصيص ندارد، مثل نزول آيه سرقت، در مورد عباى صفوان، توجّه شود».

امّا سياق (جمله) و قرينه هايى كه دلالت بر مراد متكلّم دارند- همچنان كه در حديث اين باب است- راهنمايى براى حلّ احاديث مجمل است.

وهمچنين گفته شده كه:

«نفى خوبى هم مستلزم عدم صحّت روزه نيست».

و شافعى گويد:

«احتمال دارد مراد اين باشد كه: از خوبى كه واجب شده [كه اگر مخالفت شود، گناه باشد] نيست».

و طحاوى مى گويد:

«مراد از خوبى، در اين جا همان خوبى كاملى است كه آن بالاترين مرتبه خوبيهاست و مراد از آن، اين نيست كه روزه در سفر را از خويى خارج سازد؛ جراكه وقتى كسى براى دفاع در مقابل دشمن قرار گرفت، افطار كردن بهتر از روزه دارى است. و شافعى گويد: نفى خوبى كه (در حديث) ذكر شده بركسى حمل مى شود كه جواز افطار در سفر را نمى پذيرد. و نسائى آن حديث را به اين لفظ روايت مى كند كه: روزه در سفر، خوب نيست و بر شما باد به رخصتى الهى كه به شما اجازه داده است، پس بپذيريد)).

ابن قطان گويد: