اينها احاديثى بودند كه «طرفداران نظريّه جواز روزه در سفر»، به آنها استناد كرده اند و عدم صحّت استدلال به همه آنها براى اثبات جواز «روزه سفر در ماه رمضان» روشن شد و علاوه بر همه ردهايى كه سابقاً توضيح داديم، اين احاديث با آيه صوم و احاديثى كه در آينده به آنها اشاره خواهيم كرد كه دلالت بر «بطلان روزه در سفر» دارند، در تعارض هستند.

و بر فرض اين كه هر دو دسته از روايات را از نظر سند و دلالت مساوى بدانيم، مى توان گفت: آن دسته از رواياتى كه دلالت بر جواز روزه در سفر دارند، به وسيله دسته ديگر از روايات كه روزه ماه رمضان را در سفر ممنوع مى دانند، نسخ شده اند؛ چون در صحيح مسلم به سند خودش از ابن عبّاس روايت شده است كه:

«رسول خدا (ص) در سال فتح (مكّه) در ماه رمضان، خارج شدند و روزه گرفتند تا اين كه به كديد رسيدند، آنگاه افطار كردند».

(ابن عبّاس) گويد:

«و صحابه رسول خدا (ص) از جديدترين دستور حضرت، پيروى مى كردند».[٢]

[١] - نيل الاوطار: ٣/ ٢٠٣، چاب دار الكتب العلميّه.

[٢] - صحيح مسلم با شرح نووى: ٧/ ٢٣٠.