و مفهوم عبارت اين است كه: اگر كسى در ماه رمضان، در حضر نبود و مسافر بود، بايد روزه اش را افطار نمايد و لذا امام صادق (ع) در مورد اين آيه شريفه مى فرمايد:

«چقدر دلالت آيه روشن است! هر كس در حضر است، بايد روزه بگيرد وهر كس در سفر است، نبايد آن (ماه) را روزه بدارد».[١]

علامه سيّد عبدالحسين شرف الدين مى گويد آيه شريفه: فَمَن شَهِدَ مِنكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ وَمَن كَانَ مَرِيضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ يُرِيدُ اللّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلَا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ به عنوان دليل بر وجوب افطار روزه مسافر، براى ما كافى است و آيه از چند جهت بر وجوب افطار روزه مسافر دلالت دارد:

١- امرى كه در آيه براى روزه آمده است، تنها متوجّه كسى است كه (در وطن) حاضر باشد، نه مسافر. و عبارت‌ فَمَن شَهِدَ مِنْكُمُ‌

[١] - اصول كافى: ٤/ ١٢٦، باب كراهيّه الصوم فى السفر.