برايش همتا و شريكانى قرار داده بودند و شياطين، آنان را از شناخت خدا بازداشته و آن‌ها را از پرستش او جدا نموده بودند. از اين‌رو، خدا رسولان خود را ميان آنان برانگيخت و پيامبرانش را پياپى به سوى آنان فرستاد؛ تا پيمان فطرت الهى را از آنان مطالبه نمايند[١] و نعمت‌هاى فراموش‌شده را برايشان يادآور شوند و با ابلاغ دستورات خدا، حجّت را بر آن‌ها تمام كنند و گنج‌هاى پنهان عقل‌ها[٢] را آشكار سازند و نشانه‌هاى قدرت الهى را به آنان نشان دهند. آن سقف بلندپايه آسمان را كه بالاى سرشان قرار گرفته، و اين گاهواره زمين را كه زير پايشان گسترده شده است و وسايل معيشت و زندگى را كه آن‌ها را زنده نگاه مى‌دارد، و اجل‌هايى را كه آن‌ها را نابود مى‌سازد و مشكلات و رنج‌هايى را كه آنان را پير و فرسوده مى‌سازد و حوادثى را كه پياپى بر آن‌ها وارد مى‌گردد به يادشان آورند و خداوند، هرگز آفريدگانش را بدون پيامبرى كه فرستاده باشد و كتابى كه نازل كرده باشد و يا دليلى قاطع و راهى روشن رها نكرد؛ پيامبرانى كه با اندك بودن نفرات و فراوانى دشمنان و تكذيب‌كنندگان، هرگز در انجام وظايف خود كوتاهى نمى‌كردند آن‌كه پيش‌تر آمده بود از نام پيامبر بعدى آگاه شده بود و آن‌كه در آينده مى‌آمد توسط پيامبر پيشين معرفى شده بود.

به همين شيوه قرن‌ها سپرى شد و روزگاران گذشت، پدران درگذشتند و فرزندان، جانشين آن‌ها گرديدند، تا اين‌كه خداى سبحان براى وفا به وعده خود و كامل گرداندن نبوّت، حضرت محمد صلّى اللّه عليه و اله و سلم فرستاده خويش را برانگيخت و پيمان‌

[١] . گويى خداى متعال كه در وجود انسان تمايلات و توان و قدرت به وديعه نهاده و برايش شواهد و ادلّه هدايت اقامه نمود، از او پيمان گرفت تا آن‌چه را به او عطا گشته در مسير اهدافى كه برايش آفريده شده، صرف نمايد. از اين‌رو، اگر دچار وسوسه‌ها و تمايلات نمى‌گشت، به آن عهد و پيمان عمل مى‌نمود و پيمان نمى‌شكست. به‌همين دليل، خداوند پيامبران را برانگيخت تا از مردم بخواهند به آن عهد و پيمان عمل كنند.

[٢] . گنج‌هاى پنهان عقل‌ها: انوار عرفانى كه راز و اسرار موجودات را براى انسان آشكار ساخته و او را به مرحله يقين به وجود آفريننده موجودات ارتقاء مى‌بخشد؛ ولى گاهى ابرى تيره از اوهام و خيالات، بر اين انوار سايه‌افكن مى‌شود. بنابراين، راز برانگيخته شدن پيامبران، آشكار ساختن آن معارف نهان و به ظهور رساندن آن راز و اسرار درونى است.