پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٣٨ - ورود به مكه

روز جزا ايمان داشته باشد، حق ندارد در اين سرزمين خونى به زمين بريزد و يا درختى را از زمين بركند ... اى خزاعيان! اگر كسى به شما گفت چرا رسول خدا در اين سرزمين به جنگ و نبرد پرداخته است، در پاسخ او بگوييد: خداوند نبرد در اين سرزمين را تنها براى فرستاده‌اش رواداشت و براى شما جايز ندانست.[١]

قريش از رفتار محبت‌آميز رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم و عطوفت و مهربانى و عفو و بخشش و ارج و احترامى كه آن حضرت در مورد مكه و ساكنان آن داشت به عظمت ياد كردند و دل‌هاى آنان به حضرت متمايل گشت و با آرامش و اطمينان، به اسلام روآوردند.

رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم براى از بين‌بردن ساير بت‌ها و مكان‌هاى بت‌پرستى، سريه‌هايى به اطراف و اكناف مكّه فرستاد در اين زمان بود كه خالد بن وليد[٢] با كشتن عدّه‌اى از قبيله بنى جذيمه كه اسلام آورده بودند، به بهانه خونخواهى عموى خود اشتباه بزرگى مرتكب شد. زمانى كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم از اين ماجرا آگاه شد به على عليه السّلام فرمان داد اموالى را بگيرد و بدان سامان برود و ديه كشته شدگان را بپردازد؛ سپس رو به قبله ايستاد و دست‌هاى مبارك خود را بالا برد و عرضه داشت:

«اللّهم إنى ابرأ اليك ممّا صنع خالد بن الوليد»؛

خدايا! از عملى كه خالد بن وليد انجام داد به درگاهت بيزارى مى‌جويم» و با اين كار دل بنى جذيمه آرامش يافت‌[٣].

[١] . سنن ابن ماجه، حديث ٣١٠٩؛ كنز العمال، حديث ٣٤٦٨٣؛ در المنثور ١/ ١٢٢ چاپ دار الفكر.

[٢] . سيره نبوى ٢/ ٤٢٠؛ خصال ٥٦٢؛ امالى طوسى ٣١٨.

[٣] . طبقات كبرى ٢/ ١٨٤.