پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢١ - پيشگفتار شيوه قرآن در ارائه و پژوهش تاريخ و سيره

١. حق؛

٢. دانش؛

٣. هم‌عصرى با رخدادها؛

٤. احاطه بر آن پيش‌آمدها؛

لذا قرآن كريم، در بيان و ارائه پديده‌هاى تاريخى و رخدادهاى اجتماعى گذشته و يا هم‌عصر خود، جايى براى شك و ترديد و دروغ، باقى نمى‌گذارد و با اين فرموده:

إِنَّ هذا لَهُوَ الْقَصَصُ الْحَقُّ؛[١]

اين همان سرگذشت حقيقى (حضرت مسيح) است.

اين دو اصل را مورد تأكيد قرار مى‌دهد.

و نيز با اين فرموده‌اش در آغاز سوره اعراف:

فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ بِعِلْمٍ وَ ما كُنَّا غائِبِينَ؛[٢]

و قطعا (اعمالشان) را با علم خود بر ايشان شرح خواهيم داد و ما هرگز غايب نبوديم به عنصر هم‌عصر بودن با رخدادهايى كه به بيان آن‌ها مى‌پردازد، تصريح مى‌نمايد.

گذشته از اين مطالب، قرآن گاهى متكى به تحقيق و بررسى است و گاهى، متكى به استدلال، در مقام تجزيه و تحليل و نتيجه‌گيرى، شيوه‌اى علمى دارد و آن‌گاه كه به نحو كلى زندگى پيامبران را ارائه مى‌دهد به خطوطى اصلى- كه آنان را در يك صف و يك سنگر و يك خط، يعنى خط كلى اسلام قرار مى‌دهد-

[١] . آل عمران/ ٦٢.

[٢] . اعراف/ ٧.