امام سجاد در شش گفتار - درى نجف آبادى، قربانعلى - الصفحة ٩٧ - تعريف سبك زندگى

«اللّهُمّ صَلّ عَلَى مُحَمّدٍ وَ آلِهِ وَ حَلّنِي بِحِلْيَةِ الصّالِحِينَ وَ أَلْبِسْنِي زِينَةَ الْمُتّقِينَ».[١]

خداوندا بر محمد و آل او درود بفرست و ما را به زينت صالحان و شايستگان مزين فرما و زينت پرهيزگاران را بر من بپوشان.

در اين سه جمله شريف سه درس بزرگ نهفته است:

١. بر اهل بيت (ع) به عنوان الگوى هميشه جاويد و نماد تمامى ارزش‌ها و فضائل و كمالات درود و صلوات فرستاده اند. و منظور پيامبر (ص) و آل اطهار آن بزرگوار است.

٢. از خداوند مى خواهيم كه ما را به زيور صالحان مزين فرمايد.

٣. از خداوند مى خواهيم كه ما را به لباس پرهيزگاران مزين فرمايد.

در اين جملات، امام (ع) دو عنوان‌صالحان و تقوى پيشگان را با هم آميخته است. به نظر مى رسد هر دو بعد ايجابى و سلبى را بايد تكميل نمود. يك جا انسان بايد مزين به حليه اهل صلاح باشد و در عين حال لباس اهل تقوى را بپوشد كه او را از آلودگى ها صيانت مى نمايد. يك جا تزيين و حليه لازم است و جاى ديگر صيانت و لباس. اين تعبير، بسيار جالب و آموزنده است.

آنگاه امام (ع) امتيازات و ويژگى هاى حليه صالحان و لباس پرهيزگاران را بيان مى فرمايند:

١-

«فِي بَسْطِ الْعَدْلِ»؛

گسترش، عدالت را گسترش دهم.

٢-

«وَ كَظْمِ الغَيْظِ»؛

فرونشاندن خشم و فروخوردن خشم و كينه‌

٣-

«و إِطْفَاءِ النّائِرَةِ»؛

فرونشاندن، آتش فتنه را خاموش كنم.

٤-

«وَ ضَمّ أَهْلِ الْفُرْقَةِ»؛

اهل فرقه را با يكديگر جمع كنم.

[١] . همان.