امام سجاد در شش گفتار - درى نجف آبادى، قربانعلى - الصفحة ٩٦ - تعريف سبك زندگى

«اللَّهُمَّ اجْعَلْ مَا يُلْقِي الشَّيْطَانُ فِي رَوْعِي مِنَ التَّمَنِّي وَالتَّظَنِّي وَالْحَسَدِ ذِكْراً لِعَظَمَتِكَ، وَتَفَكُّراً فِي قُدْرَتِكَ، وَتَدْبِيراً عَلَى عَدُوِّكَ، وَمَا أَجْرَى عَلَى لِسَانِي مِنْ لَفْظَةِ فُحْش أَوْ هُجْر أَوْ شَتْمِ عِرْض أَوْ شَهَادَةِ بَاطِل أو اغْتِيَابِ مُؤْمِن غَائِبِ أَوْ سَبِّ حَاضِر، وَمَا أَشْبَهَ ذَلِكَ نُطْقاً بِالْحَمْدِ لَكَ وَإغْرَاقاً فِي الثَّنَاءِ عَلَيْكَ، وَذَهَاباً فِي تَمْجيدِكَ وَشُكْراً لِنِعْمَتِكَ وَاعْتِرَافاً بِإحْسَانِكَ وَإحْصَاءً لِمِنَنِكَ».[١]

خداوندا آنچه را شيطان در قلب من القا مى كند از آرزوها و پندارهاى باطل و حسد بر بندگان تو به ياد عظمت خودت و تفكر در قدرت تو تدبير عليه دشمنان تو مبدل فرما.

و آنچه بر زبان من از فحش و لغو و بدگويى و ريختن آبروى مردم و يا شهادت به باطل و يا غيبت از مومنى با بدگوئى به مومن حاضرى يا مانند اينگونه آفات و معاصى زبان همه را تو بدل گردان به ذكر و حمد و ثناى خود و استغراق در ستايش ذات مقدست و اقبال كامل بر مجد و عظمت و شكر و سپاس نعمتهايت و اعتراف به احسان و شمارش نعمتهاى بى پايانت.

اين ها، همگى نشان از ابعاد عظمت آن بزرگوار و سيره صالحان و پاكان و پاكيزگان دارد.

در اينجا با بيان يك فراز بسيار نورانى و آموزنده از دعاى شريف و اصول و سيره كريمانه اى كه امام از خداوند متعال مى خواهد و به ما مى آموزد، سخن درباره دعاى مكارم الاخلاق به پايان برده و علاقه‌مندان به كتاب‌هاى تفصيلى در اين رابطه مراجعه نمايند.

امام زين العابدين (ع) در فرازى از دعاى شريف، در مقام مناجات با خداوند چنين مى خواهد:

[١] . الصحيفة السجادية، ص ٩٦.