امام سجاد در شش گفتار - درى نجف آبادى، قربانعلى - الصفحة ٣٣ - اهل بيت(ع) واسطه فيض الهى

١- خداوند فرموده است:

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ وَ جاهِدُوا فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ».[١]

اى ايمان آوردگان خداوند را پرهيزگار باشيد و براى تقرب به سوى او وسيله بجوئيد و در راه خداوند جهاد كنيد، باشد كه رستگار شويد.

دعاى توسل در جهت تحقق مضمون اين مفاهيم بلند و آسمانى است و معناى آن وسيله و واسطه فيض و تقرب الى الله قرار دادن پاكان و نيكان و اولياء است.

در آيه ديگر آمده است:

«أُولئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلى‌ رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَ يَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَ يَخافُونَ عَذابَهُ إِنَّ عَذابَ رَبِّكَ كانَ مَحْذُوراً».[٢]

ابرار و مقربين (ع) خود جوياى عنايات حضرت ربّ العالمين و دنبال كسب فيض و وسيله الى الله هستند. خواندن اولياء به عنوان ربوبيت غلط و شرك در عبادت و ربوبيت است. اما واسطه قرار دادن ايشان عندالله، محض طاعت و عبادت است.

٢- آن بزرگواران در عالي‌ترين قله عبوديت و بندگى و فرمانبردارى و اخلاص و مناجات و انس با خداوند متعال بوده اند و بر بندگى و گريه و توسل و خضوع و خشوع لله افتخار مى نموده اند و خداوند را شاكر بوده اند.

امام على (ع) چنين با خدا مناجات مى نمايد:

«إِلَهِي كَفَى بِي عِزّا أَنْ أَكُونَ لَكَ عَبْدا وَ كَفَى بِي فَخْرا أَنْ تَكُونَ لِي رَبّا أَنْتَ كَمَا أُحِبّ فَاجْعَلْنِي كَمَا تُحِبّ».[٣]

[١] . مائده: ٣٥.

[٢] . اسراء: ٥٧.

[٣] . محمد باقر مجلسى، پيشين، ج ٩١، ص ٩٤.