شمردن خير در گفتار و كردارم گر چه بسيار باشد، و بسيار ديدن شر در گفتار و كردار خويش گر چه اندك باشد، مرا در همگى اين صفات به خلعت زيباى پرهيزگاران بپوش، و اين صفات را وسيله ادامه اطاعت و التزام جماعت و فروگذاشتن اهل بدعت و به كار برندگان آراى خودساخته در آور، و كامل ساز.

و در دعاى ديگرى از امام سجّاد (ع) تحت عنوان «في الاستعاذة من المكاره وسيّئ الأخلاق» آمده است:

«اللَّهُمَّ إِنيِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَيَجَانِ الْحِرْصِ، وَسَوْرَةِ الْغَضَبِ، وَغَلَبَةِ الْحَسَدِ، وَضَعْفِ الصَّبْرِ، وَقِلَّةِ الْقَنَاعَةِ، وَشَكَاسَةِ الْخُلُقِ، وَإِلْحَاحِ الشَّهْوَةِ، وَمَلَكَةِ الْحَمِيَّةِ وَمُتَابَعَةِ الْهَوَى، وَمُخَالَفَةِ الْهُدَى، وَسِنَةِ الْغَفْلَةِ، وَتَعَاطِي الْكُلْفَةِ، وَإِيثَارِ الْبَاطِلِ عَلَى الْحَقِّ، وَالْإِصْرَارِ عَلَى الْمَأْثَمِ، وَاسْتِصْغَارِ الْمَعْصِيَةِ، وَاسْتِكْبَارِ الطَّاعَةِ. وَمُبَاهَاةِ الْمُكْثِرِينَ، وَالْإِزْرَاءِ بِالْمُقِلِّينَ، وَسُوءِ الْوِلَايَةِ لِمَنْ تَحْتَ أَيْدِينَا، وَتَرْكِ الشُّكْرِ لِمَنِ اصْطَنَعَ الْعَارِفَةَ عِنْدَنَا أَوْ أَنْ نَعْضُدَ ظَالِماً، أَوْ نَخْذُلَ مَلْهُوفاً، أَوْ نَرُومَ مَا لَيْسَ لَنَا بِحَقٍّ، أَوْ نَقُولَ فِي الْعِلْمِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَنَعُوذُ بِكَ أَنْ نَنْطَوِيَ عَلَى غِشِّ أَحَدٍ، وَأَنْ نُعْجِبَ بِأَعْمَالِنَا، وَنَمُدَّ فِي آمَالِنَا وَنَعُوذُ بِكَ مِنْ سُوءِ السَّرِيرَةِ، وَاحْتِقَارِ الصَّغِيرَةِ ...»[١].

بار خدايا به تو پناه مى‌آورم از طغيان آز، و تندى خشم و چيرگى حسد، و سستى صبر، و كمى قناعت، و بدى اخلاق، و زياده‌روى در شهوت، و پافشارى در عصبيت، و پيروى هوا و هوس، و مخالفت با هدايت، و خواب غفلت، و پرداختن به آنچه در توان و اختيارم نيست، و انتخاب باطل بر حق، و پافشارى بر گناه، و كوچك شمردن معصيت، و بزرگ‌

[١] . دعاى ٨ از صحيفه سجاديه.