به همان نكته اشاره دارد كه عرفان نظر و عرفان عمل تنها به وسيله عرفان ولاء است كه به بار مى‌نشيند و بنده سالك را به مقصود مى‌رساند. و لذا مودّت و محبّت آل محمّد (عليهم السلام) اجر رسالت شمرده شده است.

اجر حقيقى هر عملى دست يافتن به نتيجه مقصود از آن عمل است، و نتيجه مقصود از رسالت نبى اكرم (ص) كه مجموعه عرفان نظر و عرفان عمل را شامل است، تنها با نور عرفان ولاء يعنى محبّت و مودّت محمّد و آل محمّد صَلَواتُ‌اللَّهِ‌عَلَيْهِم است كه ثمر مى‌دهد و به مقصد مى‌رسد و مى‌رساند آنچه اخلاص را در عرفان نظر و عرفان عمل تضمين مى‌كند و آدمى را در عرصه نظر و عمل از دام شرك مى‌رهاند همانا ولاء و محبّت و مودّت محمّد و آل محمّد سَلَامُ اللَّهِ تَعَالَى عَلَيْهِم است كه از آن به عرفان ولاء تعبير كرديم.

عرفان ولاء، آداب و شرايط و لوازمى دارد كه در اين نوشتار كوتاه مجال پرداختن به آن نيست.

نكته بسيار مهمى كه در اين زمينه شديداً مورد تأكيد قرآن كريم و اولياى دين قرار گرفته است، تفكيك ناپذيرى ولاء الهى كه همان محبّت خدا و رسول و اهل بيت او (عليهم السلام) است از برائت نسبت به دشمنان خدا و رسول است.

ولاء بدون برائت، در منطق و معارف قرآن كريم و اولياى دين، لفظى تهى از معنى است.

قرآن كريم با تاكيد بر ضرورت دشمن شناسى، ضرورت دشمن انگاشتن دشمنان خدا را مورد تاكيد قرار داده، و درباره شيطان كه سردسته دشمنان خداست مى‌فرمايد: