در قرآن كريم خداى متعال نبى اكرم و اطهرش صَلَواتُ‌اللَّهِ‌عَلَيْهِم را به اين مطلب سفارش فراوان و مؤكد فرموده از يك سو او را به بودن در جمع اهل ولاء و اطاعت دستور داده و مى‌فرمايد:

وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَ لا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ لا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا وَ اتَّبَعَ هَواهُ وَ كانَ أَمْرُهُ فُرُطاً[١].

و با آنان كه پروردگار خود را سپيده‌دمان و در پايان روز به شوق لقاى وى مى‌خوانند خويشتن‌دارى كن و ديدگانت از آنان به ديگران دوخته نشود كه زيور زندگى اين جهان را بجويى و از آن كس كه دلش را از ياد خويش غافل كرده‌ايم و از هواى [نفس‌] خود پيروى كرده و كارش تباه است پيروى مكن.

و درجاى ديگر:

وَ لا تَطْرُدِ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ‌[٢].

و كسانى را كه پروردگارشان را در سپيده‌دمان و در پايان روز در پى به دست آوردنِ خوشنودى وى مى‌خوانند از خود مران.

و از سوى ديگر او را به جدايى و دورى از اهل جفا و مُعرضان از آيات الهى فراخوانده مى‌فرمايد:

[١] . سوره كهف: ٢٨.

[٢] . سوره انعام: ٥٢.