كه در همه جا تسبيح و تنزيهت كنند و در هر زمان پرستشت نمايند و در هر وقتى هستى و به هر زبانى خوانده مى‌شوى و در اندرون هر دلى برتر شناخته شده و بزرگ داشته مى‌شوى. و از تو طلب بخشش مى‌كنم از هر گام و لذتى كه با ياد تو همراه نباشد و از هر آسايشى كه با انس تو همدم نباشد و از هر شادمانى كه با نزديكى به تو نباشد و از هر سرگرمى و كارى كه جز فرمانبردارى تو باشد. بار خدايا! تو خود گفته‌اى و گفته‌ات حق است، كه: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد خدا را فراوان ياد كنيد و صبحگاهان و شامگاهان او را تسبيح كنيد»، و فرموده‌اى: «پس مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم» و به ما دستور دادى تا تو را ياد كنيم و به ما نويد دادى كه در آن صورت ما را ياد مى‌كنى. و حال؛ اين ما هستيم كه تو را ياد كرده‌ايم همان‌گونه كه به ما فرمان داده‌اى. اى ياد كننده ياد كنندگان! و اى مهربان‌ترين مهربانان!

مرحله دوم: مرحله عزم و نيّت‌

ذكر كثير يقين را نتيجه مى‌دهد، و يقين به عزم مى‌رساند، و عزم راه صبر بر طاعت خدا را هموار مى‌كند، و بدين ترتيب عارف از ذكر كثير راه به سوى حق را آغاز مى‌كند و با گام عزم به پيش مى‌راند.

خداى متعال در قرآن كريم با اشاره به اينكه نخستين شكست آدمى در سير و سلوك الى الله، از فراموشى و فقدان عزم نشأت گرفت و آغاز شد، مى‌فرمايد:

وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى‌ آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً[١].

[١] . سوره طه: ١١٥.