اصول عرفان ناب اسلامى در معارف سجادى - اراکی، محسن - الصفحة ١٨ - اصل نخست مقصد بودن خداى متعال
أَ فَغَيْرَ دِينِ اللَّهِ يَبْغُونَ وَ لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً وَ إِلَيْهِ يُرْجَعُونَ[١].
آيا جز دين خداوند را مىجويند با آنكه آنان كه در آسمانها و زمينند خواه ناخواه گردن نهاده فرمان اويند و به سوى او باز گردانده مىشوند.
و نيز:
لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْءٍ إِلَّا كَباسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْماءِ لِيَبْلُغَ فاهُ وَ ما هُوَ بِبالِغِهِ وَ ما دُعاءُ الْكافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلالٍ[٢].
دعوت راستين، از آن اوست و كسانى كه جز او را [به پرستش] مىخوانند [آنها] به آنان هيچ پاسخى نمىدهند مگر چونان كسى كه دو كف خود را به سوى آب مىگشايد تا [آب] به دهانش برسد در حالى كه نمىرسد. و دعوت كافران جز در گمراهى نيست.
و نيز از زبان ابراهيم خداشناس (ع) بيان فرمود:
فَلَمَّا رَأَى الشَّمْسَ بازِغَةً قالَ هذا رَبِّي هذا أَكْبَرُ فَلَمَّا أَفَلَتْ قالَ يا قَوْمِ إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ\* إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حَنِيفاً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ[٣].
هنگامى كه خورشيد را درخشان ديد گفت: اين پروردگار من است اين بزرگتر است و چون غروب كرد گفت: اى قوم من! من از آنچه شريك
[١] . سوره آل عمران: ٨٣.
[٢] . سوره رعد: ١٤.
[٣] . سوره انعام: ٧٨- ٧٩.