گروهى با ايمان به خداوند و روز واپسين را نمى‌يابى كه با كسانى كه با خداوند و پيامبرش مخالفت ورزيده‌اند دوستى ورزند هرچند كه آنان پدران يا فرزندان يا برادران يا خويشانشان باشند. آنانند كه [خداوند] ايمان را در دلشان برنوشته و با روحى از خويش تاييدشان كرده است و آنان را به بوستان‌هايى در مى‌آورَد كه از بن آنها جويباران روان است، در آنها جاودانند. خداوند از آنان خرسند است و آنان از وى خرسندند، آنان حزب خداوندند، آگاه باشيد كه بى‌گمان حزب خداوند است كه رستگارند.

در عرفان سجّادى (ع) كه از سرچشمه وحى ريشه گرفته و جلوه‌اى از تعاليم كتاب خدا و بيانات رسول اكرم (ص) است بر عرفان ولاء و برائت، به همان شيوه قرآن كريم تأكيد فراوان شده است.

امام سجّاد (ع) در «مناجاة المحبّين» با اشاره به اصل ولاء كه بر محبّت برتر خدا و رسول و اهل بيت او استوار است مى‌فرمايد:

«إِلهي مَنْ ذَا الَّذي ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ فَرامَ مِنْكَ بَدَلًا ...».

خدايا كيست كه شيرينى محبّت تو را چشيده باشد و جز تو آهنگ ديگرى را بكند؟

تا آنجا كه مى‌فرمايد:

[١] . سوره مجادله: ٢٢.