اصول عرفان ناب اسلامى در معارف سجادى - اراکی، محسن - الصفحة ١٠٨
نيز در همين راستاست:
آنچه از سيدالشهدا صَلَواتُاللَّهِعَلَيْهِم روايت است كه در روز عاشورا فرمود:
«رِضَى اللهِ رِضَانَا أَهْلَ الْبَيْتِ، نَصْبِرُ عَلَى بَلَائِهِ، وَيُوَفِّينَا أُجُورَ الصَّابِرِينَ»[١].
خشنودى خداوند خشنودى ما خاندان پيامبر است، بر امتحانات او شكيبايى مىكنيم، و او به ما پاداشهاى شكيبايان را به تمام و كمال عطا مىفرمايد.
امام سجّاد (ع) در دعاى ابو حمزه ثمالى در پيشگاه حضرت حق جلّ جلاله معروض مىدارد:
«اللّهُمَّ تَقَبَّلْ مِنّي وَأَعْلِ ذِكْري، وَارْفَعْ دَرَجَتي، وَحُطَّ وِزْري، وَلا تَذْكُرْني بِخَطيئَتي، وَاجْعَلْ ثَوابَ مَجْلِسي وَثَوابَ مَنْطِقي وَثَوابَ دُعائي رِضاكَ وَالْجَنَّةَ».
خدايا عملم را بپذير و ياد مرا بلند دار و مرا بلندپايه ساز و گناهم را بريز، و به خطايم مرا ياد مكن، و پاداش مجلس و محفل و گفتار مرا و پاداش راز و نياز و دعاى مرا خوشنودى خودت و بهشت قرار ده.
مقام رضا خصوصيات و آثارى دارد كه اميد است در فرصتى شايسته، بتوان به تفصيل به بيان آن پرداخت.
آنچه در اين نوشتار در زمينه عرفان ناب اسلامى در معارف سجّادى (ع) بيان شد، تنها فهرستى از كليات مباحث آن بود، اميد است در فرصتى ديگر توفيق بررسى و تبيين تفصيلى آن دست دهد.
[١] . همان، ج ٤٤، ص ٣٦٦.