اينكه پس از امر به اقتداء به رسل الهى، هدف از رسالت را محصور در «ذكرى للعالمين» بودن آن كرده و سئوال أجر نكرده، ظاهراً متضمّن اين نكته است كه ذكرى للعالمين بودن، با تقاضاى اجر دنيوى منافات دارد، و مقصود از آنچه به عنوان اجر رسالت در جاى ديگر مطرح شده كه همان مودّت آل محمّد (ص) است همين اقتداى به صالحان است كه نتيجه و ثمره رسالت محمّدى (ص) و حقيقت و لبّ و لباب ذكر الهى است.

امام سجّاد (ع) در اشاره به همين مطلب در دعاى مكارم الأخلاق در پيشگاه حق متعال معروض مى‌دارد:

«اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ، وَحَلِّنِي بِحِلْيَةِ الصَّالِحِينَ، وَأَلْبِسْنِي زِينَةَ الْمُتَّقِينَ، فِي بَسْطِ الْعَدْلِ، وَكَظْمِ الغَيْظِ، وَإِطْفَاءِ النَّائِرَةِ، وَضَمِّ أَهْلِ الْفُرْقَةِ، وَإِصْلَاحِ ذَاتِ الْبَيْنِ، وَإِفْشَاءِ الْعَارِفَةِ، وَسَتْرِ الْعَائِبَةِ، وَلِينِ الْعَرِيكَةِ، وَخَفْضِ الْجَنَاحِ، وَحُسْنِ السِّيرَةِ، وَسُكُونِ الرِّيحِ، وَطِيبِ الْمُخَالَقَةِ، وَالسَّبْقِ إِلَى الْفَضِيلَةِ، وَإِيثَارِ التَّفَضُّلِ، وَتَرْكِ التَّعْيِيرِ، وَالْإِفْضَالِ عَلَى غَيْرِ الْمُسْتَحِقِّ، وَالْقَوْلِ بِالْحَقِّ وَإِنْ عَزَّ، وَاسْتِقْلَالِ الْخَيْرِ وَإِنْ كَثُرَ مِنْ قَوْلِي وَفِعْلِي، وَاسْتِكْثَارِ الشَّرِّ وَإِنْ قَلَّ مِنْ قَوْلِي وَفِعْلِي، وَأَكْمِلْ ذَلِكَ لِي بِدَوَامِ الطَّاعَةِ، وَلُزُومِ الْجَمَاعَةِ، وَرَفْضِ أَهْلِ الْبِدَعِ، وَمُسْتَعْمِلِي الرَّأْيِ الْمُخْتَرَعِ».

خدايا بر محمّد و آلش رحمت فرست، و مرا به زيور صالحين بياراى، در گستردن عدل و داد و فرو خوردن خشم، و خاموش كردن آتش فتنه و خصومت و جمع آورى پراكندگان و اصلاح ميان مردمان، و فاش كردن نيكى‌هاى اهل ايمان، و پوشاندن عيب ايشان، و نرم خويى، و فروتنى، و خوش‌رفتارى، و سنگينى و وقار و حسن معاشرت، و سبقت جستن به فضيلت، و برگزيدن انعام و تفضل، و فروگذاشتن سرزنش و خرده‌گيرى، و ترك احسان درباره نااهل، و گفتن حق هر چند دشوار آيد، و اندك‌