«إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ نَادَى مُنَادٍ عَنِ اللَّهِ يَقُولُ: أَيْنَ أَهْلُ الصَّبْرِ؟ قَالَ: فَيَقُومُ عُنُقٌ مِنَ النَّاسِ فَتَسْتَقْبِلُهُمْ زُمْرَةٌ مِنَ الْمَلَائِكَةِ فَيَقُولُونَ لَهُمْ: مَا كَانَ صَبْرُكُمْ هَذَا الَّذِي صَبَرْتُمْ؟ فَيَقُولُونَ: صَبَّرْنَا أَنْفُسَنَا عَلَى طَاعَةِ اللَّهِ وَ صَبَّرْنَاهَا عَنْ مَعْصِيَةِ اللَّهِ قَالَ: فَيُنَادِي مُنَادٍ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ صَدَقَ عِبَادِي خَلُّوا سَبِيلَهُمْ لِيَدْخُلُوا الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسَابٍ».[١]

آنگاه كه روز قيامت برپا شود منادى از جانب خداوند فرياد مى‌زند: اهل صبر كجايند؟ فرمود: پس گردن فرازانى از مردم بر مى‌خيزند. و عده‌اى از ملائكه به سوى ايشان مى‌روند و از آنها مى‌پرسند: صبر شما در چه چيزى بوده است؟ مى‌گويند: نفس خود را متحمل سختى عبادت خدا ساختيم و از گردن كشى در برابر خداوند و لذت گناهان بازداشتيم. فرمود: پس منادى از جانب خداوند ندا مى‌دهد: بندگان من راست مى‌گويند. راه را بر ايشان باز كنيد تا بدون حسابرسى وارد بهشت شوند.

پنجمين شرط تمحض در طاعت خدا: همچنين شرط تمحّض در طاعت خدا و اولياى او تداوم آن تا پايان زندگى دنيايى و مرگ در اين راه است.

[١] . وسائل الشيعه، ج ١٥، ص ٢٤٠