بى‌گمان منافقان، با خداوند نيرنگ مى‌بازند و او نيز با آنان تدبير مى‌كند و [اينان‌] چون به نماز ايستند با گران‌جانى مى‌ايستند، برابر مردم ريا مى‌ورزند و خداوند را جز اندكى ياد نمى‌كنند.

آنچه شرط سلوك و مفتاح ابواب سير الى الله است ذكر كثير است، كه وسيله و سببش كتاب الله و محمّد و آل محمّد صَلَواتُ‌اللَّهِ‌عَلَيْهِم هستند كه در قرآن كريم به ذكر موصوف‌اند:

اميرالمؤمنين على (ع) در نهج البلاغه مى‌فرمايد:

«إنَّ اللهَ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى جَعَلَ الذِّكْرَ جَلاءً لِلْقُلُوبِ، تَسْمَعُ بِهِ بَعْدَ الْوَقْرَةِ، وَتُبْصِرُ بِهِ بَعْدَ الْعَشْوَةِ، وَتَنْقادُ بِهِ بَعْدَ المُعَانَدَةِ ...».

همانا خداى پاك و والا، ياد خود را روشنى بخش دل‌ها قرار داد، تا پس از ناشنوايى بدان ياد بشنوند، و پس از نابينايى در پرتوش بينا شوند، و پس از لجاجت رام گردند ...

تا آنجا كه مى‌فرمايد:

«إِنَّ لِلذِّكْرِ لَأَهْلًا أَتّخَذُوهُ مِنَ الدُّنْيَا بَدَلًا، فَلَمْ تَشْغَلْهُمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَنْهُ، يَقْطَعُونَ بِهِ أَيَّامَ الْحَيَاةِ، وَيَهْتِفُونَ بِالزَّوَاجِرِ عَنْ مَحَارِمِ اللهِ، في أَسْمَاعِ الْغَافِلِينَ ...»[١].

همانا ياد خدا را مردمانى است كه آن را به جاى دنيا برگزيدند، نه بازرگانى سرگرمشان ساخته، و نه خريد و فروش آنان را از ياد خدا بازداشته، با ياد او روزگار مى‌گذرانند، و نهى از حرام‌هاى او را به گوش غافلان مى‌خوانند.

[١] . نهج البلاغه، خطبه ٢٢٢، و در برخى نسخه‌ها: خطبه ٢١٣.