واقعيت اين كه؛ در گذشته هاى دور تا قرن نوزدهم ميلادى انسانيت زن از سوى مردان پذيرفته نشده بود و با زن مانند حيوانات رفتار مى شد و اگر هم او را انسان مى دانستند مانند ديوانه و صغير ممنوع از تصرف در مالش (محجور) مى دانستند.

جالب است كه بدانيد كه در سال (١٨٧٠ و ١٨٨٢) ميلادى به اسم قانون مالكيت زن شوهردار را از زن ممنوعيت و حجر برطرف گرديد! و امريكا قانون تساوى مرد و زن را در حقوق سياسى در سال ١٩٢٠ تصويب كرد ولى در قرن بيست بود كه به زن توجه شد و مسأله تساوى زن و مرد در انسانيت عنوان شد و به يك سلسله آزادى ها رسيد، ولى فهميده و نفهميده در اين راه آنقدر مبالغه شد كه زنيت آن و طبيعت زنانه او به فراموشى سپرده شد و بدين ترتيب زن امروزى هرچند از مصائب دوران قديم نجات يافت ولى به بلاهاى ديگرى مبتلا شد و در حقيقت هنوز از زير بار مظالم مردها بيرون نرفته است.

بلى زن انسان است و در انسانيت خود هيچ تفاوتى با مرد ندارد و اين موضوع از نظر عقل و دين اسلام از واضحاتى است كه تأكيد بر آن بيجا و غلط است؛ سفيدى شير نيازى به استدلال و تنبيه ندارد ولى در كنار آن يك امر واضح و روشن ديگر هم وجود دارد كه غفلت از آن باعث فساد جامعه مى شود و آن اينكه زن، زن است نه مرد.