پاره اى از دانشمندان (منجمله علامه مجلسى در ج ١١، ص ١١٦ بحارالانوار) مى گويند حوا از آدم آفريده نشده است بلكه از باقيمانده طينت (گِل) آدم يا باقى مانده گِل ضلعى از اضلاع او آفريده شده است. و جمله (وخلق منها زوجها؛ از آدم جفت او را آفريد) را چنين تفسير مى كنند: جفت آدم را از جنس او آفريد (نه از خود او) و مدرك اين قول بعضى از روايات است كه سند آن ضعيف مى باشد و اعتبارى ندارد.

سوم: افراد انسان به حضرت آدم منتهى مى شوند و او پدر و مبدأ بنى نوع انسان است و حوا هم مادر آنان.

سوال مهمى كه در اينجا وجود دارد اينست كه آنچه از مجموع تاريخ اسلامى و غيره به گمانه زنى به دست مى آيد فاصله آدم از زمان ما در حدود هفت هزار سال‌[١] تخمين مى شود يا مقدارى بيشتر، به عبارت ديگر از آغاز خلقت انسان تاكنون به قول جمعى از صاحب نظران ده هزار سال نمى گذرد، درحاليكه دانشمندان علم طبقات زمين (جيالوژى) عمر انسان را در روى زمين به يكصد هزار سال حدس مى زنند و تفاوت بين اين دو نظريه بسيار زياد و غيرقابل اغماض است كه بايد به بطلان يكى از اين دو نظريه حكم كنيم.

ممكن است در جواب بگوئيم كه در زمين آدمهاى زيادى با ذريه و نسلهاى خود آمده اند و سپس منقرض شده اند تا نوبت به آدم پدر انسانهاى فعلى رسيده است و بعد از ما و قيامت و حساب ما دوباره خلقت ادامه خواهد

[١] . دليل معتبري بر اين عدد و مدت نداريم.