زن در شريعت اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٤ - فصل دوازدهم بعضى از احكام فقهى زنان
بيست و سوم- رسانيدن اعضاى بدن زن و مرد بيگانه (لمس) بدون ضرورت حرام است.
بيست و چهارم- هركسى زن كرو گنگ خود را متهم به زنا كند آن زن بر او حرام ميشود.
بيست و پنجم- خواستگارى زن شوهردار و زنى كه در عده رجعيه است حرام است و زنى كه در عده وفات است نمى شود با او خلوت نمود تا به نحوى از او خواستگارى كند.
بيست و ششم- نظر كردن زن به بدن زن ديگر به استثناى عورت، جائز است. و اين حكم در حق دو مرد نيز جارى است. البته جواز نظر را مقيد به عدم قصد لذت كرده اند. مرد نمى تواند به بدن زن نامحرم نگاه كند و بنا بر احتياط واجب زن هم نمى تواند به بدن مرد نگاه كند و از اين حكم رو (صورت) و دو دست تا بند دست استثناء شده است.
بيست و هفتم- پوشيدن طلا و ابريشم خالص براى زنان مباح است و قبلًا فهميديم كه زن به زينت و فيشن علاقه دارد و در اين حكم علاق مندى او مراعات شده است ولى پوشيدن طلا و ابريشم خالص بر مردان حرام قرار داده شده است.
بيست و هشتم- روزه ماه رمضان بر زنان باردار و شيرده اگر به حال آنان مضر باشد واجب نيست و تفصيل آن در فقه مسطور است.