نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٨١٩ - ٢٣٥ - از سخنان آن حضرت عليه السّلام است كه بعبد اللَّه ابن عبّاس فرموده

هستند (شب را زنده داشته آخرت خود را آباد مى‌سازند و روز مردم را براه حقّ راهنمائى مى‌نمايند) به ريسمان قرآن (علوم و معارف آن كه سبب رهائى و گمراهى از بدبختى است) خود را مى‌آويزند، و راههاى خدا و روشهاى پيغمبرش را زنده ميكنند (آثار دين را نشر داده به احكام آن عمل مى‌نمايند) گردنكشى و سرفرازى و نادرستى و تباهكارى نمى‌كنند، دلهاشان در بهشت و بدنهاشان مشغول كار (دلهاشان متوجّه آخرت و بدنهاشان به كارهاى نيكو و بندگى پرداخته) است.

(٢٣٥) (ومن كلام له (عليه ‌السلام) )

قاله لعبد الله ابن عباس

‌و قد جاءه برسالة من عثمان و هو محصور يسأله فيها الخروج إلى ماله بينبع ليقل هتف الناس باسمه للخلافة بعد أن كان سأله مثل ذلك من قبل
فقال (عليه ‌السلام) يَا ابْنَ عَبَّاسٍ مَا يُرِيدُ عُثْمَانُ إِلَّا أَنْ يَجْعَلَنِي جَمَلًا نَاضِحاً بِالْغَرْبِ أُقْبِلُ وَ أُدْبِرُ بَعَثَ إِلَيَّ أَنْ أَخْرُجَ ثُمَّ بَعَثَ إِلَيَّ أَنْ أَقْدَمَ ثُمَّ هُوَ الْآنَ يَبْعَثُ إِلَيَّ أَنْ أَخْرُجَ وَ اللَّهِ لَقَدْ دَفَعْتُ عَنْهُ حَتَّى خَشِيتُ أَنْ أَكُونَ آثِماً.

٢٣٥ - از سخنان آن حضرت عليه السّلام است كه بعبد اللَّه ابن عبّاس فرموده‌

زمانيكه از طرف عثمان كه (از جهت ستمگرى و از بين بردن بيت المال مسلمين و كارهاى ناشايسته‌اى كه كرده) در محاصره بود (مى‌خواستند از خلافت عزلش نمايند و او از ترس كشته شدن جرأت بيرون آمدن نداشت) نامه‌اى‌