باز پرسى ميشود، اگر قبول شد سائر اعمال پذيرفته است، و اگر بحساب نيامد هيچيك از اعمال سودى ندارد) و آنرا محافظت نمائيد (از وقت فضيلت آن غافل نمايند) و بسيار بجا آوريد، و بوسيله آن (بخدا) نزديك شويد، زيرا نماز (همانطور كه در قرآن كريم س ٤ ى ١٠٣ مى‌فرمايد: كانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتاباً مَوْقُوتاً بر مؤمنين فريضه ايست نوشته و وقت آن تعيين گرديده، آيا گوش (دل) به پاسخ اهل دوزخ نمى‌دهيد آنگاه كه از آنها مى‌پرسند:

ما سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ؟ قالُوا: لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ‌ در قرآن كريم س ٧٤ ى ٤٢ يعنى) چه چيز شما را گرفتار دوزخ ساخت؟ مى‌گويند از نمازگزاران نبوديم، ٢ و نماز گناهان را مى‌ريزد مانند ريختن برگ (از درخت) و رها ميكند مانند رها كردن بندها (از گردن چهارپايان) و رسول خدا- صلّى اللَّه عليه و آله- نماز را به چشمه آب گرم تشبيه فرموده كه بر در خانه مردى باشد و شبانه روزى پنج نوبت از آن شستشو كند، پس (معلوم است) ديگر بر چنين كسى چرك باقى نخواهد ماند، ٣ و حقّ نماز را مردانى از مؤمنين شناخته‌اند كه آرايش كالا (ى جهان) و روشنى چشم از فرزند و دارائى آنان را از آن باز نمى‌دارد، خداوند سبحان (در قرآن كريم س ٢٤ ى ٣٧) مى‌فرمايد: رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إِيتاءِ الزَّكاةِ يعنى مردانى هستند كه بازرگانى و خريد و فروخت آنها را از ياد خدا و بجا آوردن نماز و دادن زكوة غافل نمى‌گرداند. ٤ و رسول خدا- صلّى اللَّه عليه و آله- با اينكه ببهشت مژده داده شده بود براى نماز (از بس بجا مى‌آورد) خود را برنج مى‌افكند بجهت فرمان خداوند سبحان (در قرآن كريم س ٢٠ ى ١٣٢): وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها يعنى اهل خود را به خواندن نماز امر كن و خويشتن بر انجام آن شكيبا باش. پس آن حضرت هم اهل خود را به نماز امر مى‌فرمود و خود را به شكيبايى بر رنج آن وا مى‌داشت.

٥ پس براى مسلمانان زكوة با نماز وسيله آشنائى قرار داده شده (اداى آن مانند نماز وسيله تقرّب بخدا است) هر كه آنرا بميل و رغبت و خوشدلى اداء نمايد براى او كفّاره و پوشاننده (گناهان) و مانع و نگاه‌دارنده از آتش (دوزخ) است، ٦ و نبايد كسى (كه آنرا پرداخت) بياد آن باشد، و نبايد