نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٣٧٦ - ١٢٠ - از سخنان آن حضرت عليه السّلام است (در جنگ صفّين بعد از وقعه ليلة الهرير «شمّه اى از چگونگى آن در شرح خطبه سى و ششم بيان شد»

زندگى جاويد كشته شدن در راه حقّ را مى‌دانستند) و از مرگ كشته شده‌ها تسليت نمى‌خواستند (اگر مى‌گفتند فلان در جنگ كشته شد اندوهگين نمى‌شدند تا دلداريشان دهند، زيرا كشته شدن در راه خدا را سعادت ابدى مى‌دانستند) چشمشان از گريه (خوف خدا) سفيد شد، و شكمشان از روزه لاغر، و لبشان از دعاء خشكيد، و رنگشان از بيدارى زرد گشت، و بر روهاشان غبار (آثار) فروتنان بود، (٧) آنان برادران (ايمانى و ياران) من بودند كه رفتند، پس سزاوار است تشنه (ملاقات) ايشان بوده از فراق و دوريشان دستها بگزيم (چون مانند آنها در ميان شما يافت نمى‌شود). (٨) شيطان راههاى (ضلالت و گمراهى) خود را براى شما آسان مى‌گرداند، و مى‌خواهد با گشودن گره از پى گره استوارى دين شما را سست گرداند (تا در نتيجه دست از حقائق برداشته كافر شويد) و بعوض جماعت و اتّحاد تفرقه و جدائى و بر اثر تفرقه و جدائى فتنه و فساد در شما توليد نمايد، (٩) پس از وسوسه‌ها و افسونهاى او رو گردانيد (فريب نخورده به دستورش رفتار ننمائيد) و از كسيكه (امام عليه السّلام) پند و اندرز را هديّه و ارمغان بشما مى‌دهد قبول كنيد و آنرا حفظ نمائيد (بپذيريد و رفتار كنيد تا در دنيا و آخرت سعادتمند شويد).

(١٢١) (و من كلام له ( عليه ‌السلام ))

قاله للخوارج ‌و قد خرج إلى معسكرهم و هم مقيمون على إنكار الحكومة
فقال( عليه ‌السلام )أَ كُلُّكُمْ شَهِدَ مَعَنَا صِفِّينَ فَقَالُوا مِنَّا مَنْ شَهِدَ وَ مِنَّا مَنْ لَمْ يَشْهَدْ قَالَ فَامْتَازُوا فِرْقَتَيْنِ فَلْيَكُنْ مَنْ شَهِدَ صِفِّينَ فِرْقَةً وَ مَنْ لَمْ يَشْهَدْهَا فِرْقَةً حَتَّى أُكَلِّمَ كُلًّا مِنْكُمْ‌