نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٣٧٩ - ١٢١ - از سخنان آن حضرت عليه السّلام است براى خوارج نهروان فرموده

بر سر نيزه زدن قرآن از ما صلح مى‌طلبند) ظاهرش ايمان و خدا پرستى و باطنش ظلم و ستم است و اوّلش مهربانى و آخرش پشيمانى (اكنون كه شكست خورده‌اند اظهار دوستى و يگانگى مى‌نمايند، ولى چون تسلّط يابند، بشما ظلم و ستم خواهند نمود، و آنگاه از اين دلسوزى بر آنها پشيمان خواهيد شد و سودى نخواهد داشت) پس رويّه خود را تعقيب كنيد و به راهى كه مى‌رفتيد ادامه دهيد، و براى جهاد و جنگ (با ايشان) دندان بروى دندان نهيد (شكيبا باشيد تا بفتح و فيروزى برسيد) (٦) و بسوى فرياد كننده‌اى كه فرياد ميكند (معاويه و عمرو ابن عاص، كه شما را بقرآن گول مى‌زنند) متوجّه نشويد كه اگر درخواست او پذيرفته شود گمراه گرداند (زندگى را بر شما سخت و سرگردانتان مى‌نمايد) و اگر اعتنائى باو نشود ذليل و خوار خواهد شد، (٧) و (ليكن گفتار و اندرزم را نپذيرفتيد، و) اين كار (راضى شدن شما به حكومت حكمين) انجام گرفت و ديدم شما را كه بر آن اقدام و كوشش نموديد، سوگند بخدا اگر از حكومت حكمين امتناع كرده زير بار آن نمى‌رفتم واجبى از آن بر من فرض نمى‌شد و خداوند گناه ترك آنرا بر من بار نمى‌نمود (چون بر خلاف حقّ رفتار نكرده، بلكه طبق دستور الهىّ مخالفت كرده بودم) و بخدا سوگند اگر اقدام بر آن مى‌نمودم سزاوار بودم كه از من پيروى بشود و كتاب خدا (قرآن كريم) با من است از زمانيكه با آن مصاحب و همراه گرديده‌ام جدا نگشته‌ام (از وقتى كه به پيغمبر اكرم ايمان آورده‌ام بر كارى مخالف قرآن اقدام ننموده‌ام، پس دو دسته شدن شما باينكه دسته‌اى بگوئيد تحكيم واجب و دسته‌اى حرام، مورد ندارد، زيرا رفتار من طبق قرآن است واجب را بجا آورده و حرام مرتكب نمى‌شوم) (٨) پس (امام عليه السّلام ايمان و ثبات قدم نيكان گذشتگان اصحاب رسول خدا را ياد آورى نموده و براى ابطال گفتار مخالفين مى‌فرمايد:) ما با رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله بوديم و (با كفّار و مشركين جنگ مى‌كرديم، و) قتل و خونريزى ميان پدران و فرزندان و برادران و خويشان دور مى‌زد، و (براى پيشرفت اسلام اهمّيّتى بآن نداده مخالفت امر و فرمان آن بزرگوار نمى‌كرديم و) بر هر مصيبت و سختى (كه پيش مى‌آمد چيزى) نمى‌افزوديم مگر ايمان (بخدا و رسول) و اقدام بحقّ و تسليم بودن بامر و فرمان (آن حضرت) و شكيبائى بر سوزش زخمها، (٩) ولى (اكنون نزاع ما با كفّار و مشركين نيست تا بهمان رويّه با آنان بجنگيم، بلكه) امروز با برادران مسلمان خود مى‌جنگيم بر اثر آنچه در اسلام داخل گشته از قبيل ميل بكفر و كجى‌